Żyjemy w czasie, w którym od pomysłu do jego obrazu może minąć zaledwie kilka sekund. Sztuczna inteligencja pozwala szybko sprawdzać warianty, zmieniać kolory, wyobrażać sobie gotowe wnętrza i przedmioty. Na ekranie wszystko wydaje się dostępne niemal od razu. Trudniej poczuć ciężar materiału, jego fakturę, opór. Dostrzec czas i pracę potrzebne, by obraz stał się czymś, czego można dotknąć.

Praca nad Porsche 911 pozwoliła nam doświadczyć właśnie tego wymiaru tworzenia. Powrócić do rzeczywistych materiałów, do prób, porównań i decyzji, których nie sposób podjąć wyłącznie na podstawie zdjęcia. Do przyjemności obcowania ze skórą, z dobrze poprowadzoną linią, z mechanizmem, którego poszczególne elementy znów właściwie ze sobą współpracują.

Punktem wyjścia było to, co już istniało: sylwetka, proporcje i rozwiązania nadające samochodowi jego charakter. Wytarta powierzchnia kierownicy, załamania skóry, szwy utrzymujące przez lata kształt poszycia opowiadały o użytkowaniu. Po wymontowaniu elementów odsłaniały się mocowania, połączenia i ślady wcześniejszej pracy. Trzeba było zdecydować, co zachować, co odtworzyć i gdzie pozostawić miejsce na własny pomysł.

Część tej pracy odbywała się poza zasięgiem wzroku. Serwis olejowy silnika i skrzyni biegów, usunięcie nieszczelności, czy naprawa wiązek elektrycznych wymagały innego rodzaju uważności niż dobór wykończenia. Tutaj liczyły się rozpoznanie przyczyny, precyzja i sprawdzenie, czy wykonane czynności przyniosły właściwy rezultat.

Podobną pieczołowitością objęto układy chłodzenia, ogrzewania i klimatyzacji. Na fotografii niewiele z tego widać. Znaczenie tej pracy ujawnia się w zaufaniu do drogi.

Osobnym obszarem było zawieszenie - sposób, w jaki samochód styka się z drogą i reaguje na ruch kierownicy. Wymiana wahaczy i mocowań oraz zastosowanie gwintowanego zawieszenia Bilstein wymagały dopełnienia właściwą geometrią. Dobór części łączył się więc z ich kalibracją pod charakter użytkownika.

We wnętrzu poszukiwania zaczynały się od materiału. Liczyły się grubość i miękkość skóry, jej faktura oraz sposób układania się na krzywiznach. Sama czerń okazała się całą gamą tonacji, widocznych szczególnie przy zestawieniu sąsiednich powierzchni. Jedna próbka była gładsza, inna bardziej aksamitna. Połączenie skóry i alcantary wymagało wyczucia, jak poszczególne powierzchnie będą wyglądały i jak będą odczuwane w codziennym kontakcie.

Podobnej uwagi wymagały nici. Ich odcień mógł niemal zniknąć w skórze albo subtelnie podkreślić przeszycie. Porównywaliśmy szwy tylnej kanapy i boczków, ich gęstość, wyrazistość i proporcje. Gęstszy ścieg ozdobny mocniej zaznaczał linię; delikatniejszy pozostawiał więcej miejsca samej fakturze materiału. Na próbce niewielka różnica stawała się czytelna, a w skali całego wnętrza wpływała na jego charakter.

Próby tłoczenia wprowadzały kolejny wymiar: głębię. Ważny był rysunek znaku, ale również sposób, w jaki jego kontury wydobywało światło. Płytsze tłoczenie ujawniało się pod kątem, głębsze dawało wyraźniejszy relief. Dopiero w materiale można było ocenić, jaki efekt współgra z fakturą skóry i pozostałymi detalami.

Nowe poszycie objęło fotele i boczki, ale też deskę rozdzielczą, kierownicę, tunel środkowy oraz drobniejsze elementy wykończenia. Każdy kształt stawiał inne wymagania. Materiał trzeba było ułożyć przy krawędzi, nadać mu odpowiednie napięcie, a czasem wrócić do wcześniejszejdecyzji. Efekt, który na końcu wygląda swobodnie i naturalnie, wymaga pieczołowitości także tam, gdzie po montażu nikt już nie zajrzy.

Myślenie o dalszym użytkowaniu obejmowało również współczesne udogodnienia. Nowe nagłośnienie z komponentami Hertz i Audison, prace przy instalacji oświetlenia i sterowania uzupełniły projekt. Wśród nowych rozwiązań znalazły się także grafenowe maty grzewcze foteli. Chodziło o wygodę wpisaną w istniejące wnętrze, spójną z jego formą i sposobem korzystania z samochodu.

W tym procesie odnaleźliśmy coś z istoty rzemiosła i sztuki:uważność na materiał, zrozumienie konstrukcji oraz wyczucie, kiedy poszczególnedecyzje zaczynają tworzyć spójną całość. Potrzebne były kompetencje ocharakterze renesansowym, , staranność, kreatywność oraz oczywiście bieżącarozmowa i gotowość do kolejnych prób. Satysfakcję dawały zarówno widocznedetale, jak i świadomość tego, co zostało dopracowane pod powierzchnią.

W LARE bliska jest nam wartość takiej pracy. W świecieszybkich obrazów kontakt z materialnym przedmiotem pozwala poczuć, czym sączas, staranność i trwałość. Dziś Porsche cieszy formą, dotykiem iprzyjemnością użytkowania. Będzie nadal służył, a na skórze z czasem pojawiąsię nowe załamania i ślady dłoni.

Dzisiejsza praca daje tej historii dalszy bieg, a namogromną satysfakcję z tego, jak wiedza, staranność i kunszt rzemieślniczytworzą jakość, którą można dostrzec, poczuć i doceniać przez kolejne lata.

‍